از عشق تا عشق

خواستم چشمانم را ببندم تا شوق شان نمايان نگردد .

خواستم رويم را برگردانم تا اسير چشمانش نشوم .

خواستم تا دلم را پس بگيرم تا هوايش از سرم بيرون رود .

خواستم مسيرم را تغيير دهم تا هر روز شاهد پنجره اتاقش نشوم .

خواستم بگريم ، تا آرامش بگيرم .

خواستم خودم را مشغول كنم ، تا از يادم برود .

خواستم اما مگر مي شود ؟

من انتظار معجزه دارم ... نمی شود .

هنگان باز دیدن یارم نمی شود .

گفتی دعا کنیمو اجابت کنی ... چرا ؟

آخر چرا ظهور بهارم نمی شود ؟

آه از غروب های جمعه ها

این هفته هم ، طلوع اِورين م نمي شود ؟

من ره به خلوت عشق ، هرگز نبرده بودم

      پيدا نمي شدي تو ، شايد مرده بودم

من با تو خو گرفتم ، از خنده ات شكفتم

      چشمانت شاعرم كرد تا اين ترانه گفتم

در خلوت سرايم يك باره پر كشيدي

      آن گاه اي پرنده ، بار دگر پريدي

شبي بي حوصله رفتي ، دعا كردم كه برگردي

    خدا را تا سحر آن شب صدا كردم كه برگردي

كنار پيچك خاموش زرد باغچه ماندم

    تمام لحظه هايم را فدا كردم كه برگردي

من از آواز پاييزي شدم دلگير ، مي دانم

    چه بيهوده دلم را مبتلا كردم كه برگردي

قسم خوردم كه اگر بوسه دهي ، توبه كنم

      كه دگر باره از اين گونه خطاها نكنم

بوسه دادي چوبرخواست لب از روي لبم

      توبه كردم كه دگر توبه ي بيجا نكنم .

آهای مردم دنیا !

آهای مردم دنیا !

گله دارم .

من از عالم و آدم گله دارم

من از دست خدا هم ، گله دارم .

شما كه حرمت عشق را شكستين

كمر به كشتن عاطفه بستين

شما كه روي دل ، قيمت گذاشتين

شما كه حرمت دل رو نگه نداشتين

گله دارم .

از استخوان مرغان عاشق ، قلم ساختم و از اشك عاشقان جوهري تهيه كردم و بر روي برگان پاييزي شروع كردم به نوشتن . ناگهان بادي وزيد و تمام نوشته هايم را برد و تنها كلمه اي كه باقي ماند اين بود :

( دوستت دارم )

        گفتا : تو فرهادي مگر ؟

گفتم : خرابت مي شوم

        گفتا : تو آبادي مگر ؟

گفتم : ندادي دل به من

        گفتا : تو جان دادي مگر ؟

گفتم : زكويت مي روم

        گفتا : تو آزادي مگر ؟

گفتم : فراموشم مكن

        گفتا : تو در يادي مگر ؟

گفتم : بر بادم مده

        گفتا : نه بر بادي مگر ؟

بر دروازه ي قلبم نوشتم : ورود ممنوع !

دلِ پريشان حال آمد . گفتم : نوشته را بخوان . خواند و بازگشت .

اميد با اضطراب آمد . گفتم : نوشته را بخوان . خواند و بازگشت .

آرزو با دلهره آمد . گفتم : نوشته را بخوان . خواند و بازگشت .

عشق خنده كنان آمد . گفتم : نوشته را خواندي ؟

گفت : من سواد ندارم .

خنده ي آدمها ، هميشه از دلخوشي نيست

گاهي شكستن دلي ، كمتر از آدمكشي نيست

گاهي دل اينقدر تنگ ميشه كه گريه هم كم مياره

جا ميزنه

سر به ديوار ميزنه

      خورشیدی بی غروب

دریایی بی ساحل

      فریادی بی سکوت

امروز سال روز تولد عزیزترینم هستش ولی نمی تونم بهش تبریک بگم

تولدت مبارک اورین م

به من که سبزه بوده ام

به من که زرد می شوم .

به من که گرم بوده ام

به من که سرد می شوم .